من با تو سخن می گویم..

رساتر از همیشه...

و تو حرفهایم را می شنوی...

روشن تر از هر روز

بگذار از عشق سخن نگویم

بگذار وسعتش را در حصار کلمات محدود نکنم

چرا که من عشق را با کلام در نیافتم

برای من عشق نه کلام است  نه صوت و صدا

چیزی است وسیع تر از همه اینها

وسیع است و با نجابت..

                                مانند دلت

با شکوه است و پر رمز و راز..

                                      همانند چشمانت

عمیق است و پر از صداقت...

                                      همانند اندیشه هایت

بگذار دریا بداند رقیبی دارد

                                  به زلالی قلبت..

                                 وبه ژرفناکی نگاهت

و گفتی که معنای عشق در انتظار است و در فاصله ها

و من تمام این فاصله ها را با صبر و انتظار..

                                                      به تماشا نشسته ام

چه رازیست در این فاصله..

                                 نمی دانم

که هر چه میگذرد مرا شیداتر می کند

و من....

          شیدا می مانم

بگذار از عشق سخن نگویم

بگذار وسعتش را در حصار کلمات محدود نکنم 

آیا این تقدیر منه؟؟؟؟؟

تا روزها در جاده دلتنگی بنشینم و 
افسوس دوری تو را بخورم.
درختان جاده زندگیم در حال خشک شدن هستند. 
افسوس که تو دیگر در کنارم نیستی 
افسوس که سرنوشت برای ما جدایی را رقم زده . 
افسوس که هرچه بدوم و بدوم تو دور و دورتر می شوی 
گفتی ما بدون هم خوشبخت تریم اما....

اما خوشبختی من در با تو بودن بود 
افسوس که خوشی ها تمام شد 
افسوس که باهم بودن ها تمام شد 
اما اگر تو بدون من خوشبختی

دوری را تحمل می کنم

من و تو دو خط موازی بودیم که هرگز نقاشی پیدا نشد

تا دو سر ما را عاشقانه به هم برساند

و تا آخر این دنیا موازی خواهیم ماند.

دوستت دارم

من عاشق جمله های ساده و معمولی بودم انقدر معمولی که بشود با انها وضو گرفت 
من حتی در یک خانواده معمولی به دنیا امدم 
تو فکرت بودم ولی انقدر معمولی بودم که هیچوقت منو نمی دیدی ..

معمولی کار می کردم ...

معمولی می خندیدم ...

معمولی می رقصیدم....

و معمولی تر از هر وقت دگر عصرها غروب منتظر دیدار تو کنار اتوبان قدم بر می داشتم ...

یه نفر من را سوار کرد و به فردا برد

جاده داشت می سوخت!!!!

در میان من و تو فاصله هاست

 گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

 تو توانایی بخشش داری

 دست های تو توانایی آن را دارد

 که مرا زندگانی بخشد

 چشم های تو به من می بخشد

 شور عشق و مستی

 و تو چون مصرع شعری زیبا

 سطر برجسته ای از زندگی من هستی

 دفتر عمر مرا

 با وجود تو شکوهی دیگر

 رونقی دیگر هست

 می توانی تو به من

 زندگانی بخشی

 یا بگیری از من

 آنچه را می بخشی!!

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خـاطره خندید 
عطر صد خاطره پیچید
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
سـاعتی بر لب آن جوی نشستم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل وسنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آمد تو به من گفتی:
« از این عشق حذر کن »
« لحظه ای چند بر این آب نظر کن »
« آب آیینه عشق گذران است »
« تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است »
« باش فردا که دلت با دگران است »
« تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن »
با تو گفتم: 
« حذر از عشق؟ » « ندانم »
« سفر از پیش تو؟ »
« هرگز نتوانم »
« روز اول که دل من به تمنای تو پر زد »
« چو کبوتر لب بام تو نشستم »
« تو به من سنگ زدی, من, نه رمیدم, نه گسستم »
« باز گفتم : که تو صیادی و من آهوی دشتم »
« تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم »
« حذر از عشق ندانم سفر از پیش تو هرگز نتوانم, نتوانم . . . »
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نه گسستم, نه رمیدم
رفت در ظلمت غم,
آن شب و شب های دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو امّا به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

                                                        فریدون مشیری

خسته ام

چشم هایم خسته است

ذهنم پر تشویش

قلبم پر درد

گوش هایم دیگر طاقت هیچ هیاهویی ندارند

لحظه های بی رحم پی درپی هم می گذرند

انتظاری تلخ

نه

انتظار شیرین است

چون پس از پایانش لحظه ی دیدار است

وقتی که صدای نفست در گوش من طنین انداز است

انتظارم دیگر رو به پایان است

با بودن تو

ذهنم پر از آرامش

قلبم مملو از عشق

چشم هایم پر شور

اما

لحظه های بی رحم تند و تند از پی هم می گذرند

وصدای نفست را از من باز پس می گیرند

باز هم

قلبم پر درد

ذهنم پر تشویش

چشم

دگر مجنون نخواهم شد که لیلی رفت از دستم
دگر با کس نخواهم گفت من دیوانه ات هستم
دگر حلاج عشقم را به مژگانت نیاویزم
دگر باور نخواهم کرد من دردانه ات هستم
اگر چون بیژن عاشق به قعر چاه تو رفتم
به جان پرویز را دیدم که بیرون بردت از دستم
اگر فرهاد عشقم را به کوی تو فرستادم
به گیسویت قسم خوردم هنوزم عاشقت هستم
به دل امید می دادم که روزی بینمت اما
تو هم ای دل زمن گمشو که عشقت رفت از دستم

زندگی رسم خوشایندی است

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

زندگی چیزی نیست که لب تاقچه عادت از یاد من و تو برود

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می بیند

زندگی کل به توان ابدیت

زندگی ضرب زمین در ضربان دلهاست،پس بیاییم

زندگی را بسازیم نه با آن بسازیم

پروانه ای نیستم،

                   که برای خودکشی،

                                         شمعی را بهانه کنم...

من ز اتفاقاتی که بین دو هیچ می افتد،

                                          هر شب یک قصه می نویسم

برای تنهایی ات

گریستم
            نه بخاطر بوسه
                                 نه بخاطر جسم عریانت
به خاطر خودت
                 به خاطر زنانگی پاکت
نه بخاطر تنهایی من
                      نه بخاطر فراموشی
بخاطر به تو اندیشیدن
                       در لحظات زندگی
                                    به خاطر پاکی کلامت
               در اعلام عشق
نه بخاطر جبران خطای دیروز
                                 نه بخاطر قضاوت فردا
بخاطر امروزت
                به خاطر هر روزت
نه بخاطر آن شب ها در کنار تو
                                 نه به خاطر امشب
در غیاب تو
          بخاطر عشق نهانت
                                  که دنیاییست
بخاطر تنهایی ات
                    در عین ازدهام
نه بخاطر فریب تو
              نه بخاطر ترحم
                                        به خاطر خاطرات دیروز
                                                               به خاطر رویاهای فردا
                                       به خاطر تکیه گاهی امن برای تو
                  بخاطر مأمنی آسوده
                                            برای عشق
                                                           و تو
                                                                   وگریستن...

الهی، هر چه بیشتر دانستم نادان تر شدم، بر نادانی ام بیفزا!

الهی، خوشا آنانکه در جوانی شکسته شوند که پیری، خود، شکستگی است

ما نه خالقیم که بر خلقت خویش بنازیم و نه شایسته مخلوق بودنیم که لباس های زیبای خلیفه اللهی و مقام عبودیت بر تنمان پوشیده شود

پس همان به که تا نزدودن غبار بی عشقی در جام زمزم محبت حبیب، در کوره ی هجران و حرمان گداخته شویم تا اکسیر سجود، رکوع و محبت در مس وجودمان آمیخته و طلای آدمیت محصولمان شود.

از درخت بیاموزیم که اگر پای در اسارت خاک داریم سرافشاندن بر آسمان را فراموش نکنیم.

به امید آن روز...

فاضل نظری

از باغ می‌برند چراغانی‌ات کنند
تا کاج جشن‌های زمستانی‌ات کنند

پوشانده‌اند صبح تو را ابرهای تار
تنها به این بهانه که بارانی‌ات کنند

یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار می‌برند که زندانی‌ات کنند

ای گل‌‌، گمان مکن به شب جشن می‌روی
شاید به خاک مرده‌ای ارزانی‌ات کنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست
از نقطه‌ای بترس که شیطانی‌ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه‌ایست که قربانی‌ات کنند

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده شب می کشم

چراغهای رابطه تاریکند

چراغهای رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشکها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است

فروغ فرخزاد

شبی سرد است و من افسرده

راه دوری است و پایی خسته

نیرنگی است و چراغی مرده

می کنم تنها از جاده عبور

دور ماندند زمن آدمها

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم ها

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها سازد پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر،سحر نزدیک است

هر دم این بانگ بر آرم از دل

وای این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است

دیگران را هم غمی هست به دل

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم...

                                        بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهیه . اما معنیش رو شاید سالها طول بکشه تا بفهمی !

تو این کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شیر می خواد!

تنهایی ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا امیدی ، شکنجه رو حی ،دلتنگی ، صبوری ، اشک بیصدا ؛

هق هق شبونه ؛ افسردگی ، پشیمونی، بی خبری و دلواپسی و .... !

برای هر کدوم از این کلمات چند حرفی که خیلی راحت به زبون میاد

و خیلی راحت روی کاغذ نوشته میشه باید زجر و سختی هایی رو تحمل کرد

تا معانی شون رو فهمید و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها متنفرم

از انتظار ...

از انتـــــــــــــــــــــــــــــــظار

                                 متــــــنـــــفــــــرم...........

پروردگارا آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را که نمیتوانم تغییر دهم...
شهامتی تا تغییر دهم آنچه را که میتوانم.........
و دانشی که تفاوت این دو را بدانم...

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

                                                      به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بـزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق

                                                      تقصیر چشمــای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق؟

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت

                                                     بس کــه یه عمر آزگـــار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس

                                                      تــو دفتــر ترانــه هــات یه قطـــــره بـــارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم

                                                      وقتی کـــه گـــریـه می کنی حریف بارون نمیشم

رو سـاحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکــن

                                                     به اینکــه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنــوز یـه قطــره اشکتو  به صــد تا دریــانمیدم

                                                     یــه لحظــه بـا تـو بــودنــو  بـــه عمـر دنیا نمی دم

بی خوابی شبهایم را به چه تعبیر کنم

که شب آرامش نگاه تو را برایم زمزمه می کند،

آرام بخواب که من بیقرار بیدارم

تا تو آرام بخوابی، آرام بمانی

من به آمار زمین مشکوکم

اگه این شهر پر از آدمهاست

پس چرا اینهمه دلها تنهاست

روی هر سینه سری تکیه کند وقت وداع

سر ما وقت وداع گوشه دیوار دل است

سخت است هنگام وداع آنگاه که درمی یابی چشمانی که در حال عبور است پاره ای از وجود تو را نیز با خود خواهد برد.

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم
که از خاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد به دست کودکی مشتاق و بازیگوش
و او یکریز و پی در پی
دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را

وقتی می خواستم زندگی کنم گفتند: برو

وقتی به راستی سخن گفتم گفتند: دروغ است

وقتی به ستایش رو آوردم گفتند: خرافات است

وقتی  گریستم  گفتند : کودکانه است

وقتی  خندیدم  گفتند : دیوانه است

وقتی سکوت کردم گفتند : عاشق است

وقتی  عاشق  شدم گفتند : گناه است

 چند وقت است که قلبم را اجاره داده ام

     به یک تنها به خاطر رویش

     بعد از او چه کسی قلب پاره شده ی مرا اجاره می کند

     نه او را به هیچکس اجاره نمی دهم

     قلبم را به نامش می کنم

     به آن کس که بهترین است

روز اول پیش خود گفتم

دیگرش هرگز نخواهم دید

روز دوم باز گفتم

لیک با اندوه و با تردید

 روز سوم هم گذشت اما

بر سر پیمان خود بودم

ظلمت زندان مرا می کُشت

باز زندانبان خود بودم

 آن منٍ دیوانه ی عاصی

در درونم هایهو می کرد

مشت بر دیوارها می کوفت

روزنی را جستجو می کرد

در درونم راه می پیمود

همچو روحی در شــبســـتانی

بر درونم سایه می افکند

همچو ابری بر بیابانی

 می شنیدم نیمه شب در خواب

هایهای گریه هایش را

در صدایم گوش می کردم

درد سیال صدایش را

 شرمگین می خواندمش بر خویش

از چه رو بیهوده گریانی

در میان گریه می نالید

دوستش دارم، نمی دانی

........

........

........

........

........

روزها رفتند و من دیگر

خود نمی دانم کدامینم

آن من سر سخت مغرورم

یا من مغلوب دیرینم  ؟

 بگذرم گر از سر پیمان

می کُشد این غم دگر بارم

می نشینم شاید او آید

عاقبت روزی به دیدارم

 فـــــــــــروغ فـــــــــــــــــــــــرخ زاد 

 باز در چهره خاموش خیال 

خنده زد چشم گناه آموزت 
باز من ماندم و در غربت دل 
 حسرت بوسه هستی سوزت 
باز من ماندم و یک مشت هوس 
باز من ماندم و یک مشت امید 
یاد آن پرتو سوزنده عشق 
 که ز چشمت به دل من تابید
باز در خلوت من دست خیال 
صورت شاد ترا نقش نمود 
بر لبانت هوس مستی ریخت 
در نگاهت عطش طوفان بود
یاد آن شب که ترا دیدم و گفت 
 دل من با دلت افسانه عشق 
چشم من دید در آن چشم سیاه 
نگهی تشنه و دیوانه عشق 
یاد آن بوسه که هنگام وداع 
بر لبم شعله حسرت افروخت 
 یاد آن خنده بیرنگ و خموش 
 که سراپای وجودم را سوخت 
رفتی و در دل من ماند به جای 
عشقی آلوده به نومیدی و درد 
نگهی گمشده در پرده اشک 
حسرتی یخ زده در خنده سرد 
آه اگر باز بسویم ایی
دیگر از کف ندهم آسانت
ترسم این شعله سوزنده عشق 
آخر آتش فکند بر جانت 
 

فروغ فرخـــــــــزاد 

...
من در آن وحشت پائیزی چشمان تو پر پر شده ام.
من از آن روز که دیوانه چشمان شرر بار تو ام
مثل شمعی که به آشوب دلی می سوزد،
همچو پروانه خود سوز به زنجیر شکر خند تو ام.
نه که در مستی خاموش غزل های تو ام؟
نه که در خنده شیرین تو جان باخته ام؟
نه که در ساحل آرام تو مانوس تو ام؟
نه که در آینه میخندم و در عافیت ام؟
من ازین خستگی سایه موهوم پریشان حالم.
نه کرانی پیداست!
نه نسیمی به گذرگاه تنم می پیچد!
دل من بسته ، تنم خسته ،به آشفتگی تنهایی است.

نه کلامی بر لب!
نه پیامی در جان
نه نشانی بر جا
نه امیدی در دل!
من ندانسته به شوق سخن عشق تو دلباخته ام
قصه رنج شقایق هایم
یادگار سفر چلچله ها
راز صدها دل هجران زده ام
و در این ساحل تنها و خموش
سایه ای در گذر پلک دو چشمان تو ام.
من هنوزام که هنوز است تو را میخوانم
من تو را می جویم
من تو را میخواهم
من به لبهای ترک خورده و خشکیده تو را میخوانم
من هنوزام که هنوز است به آواز دلم میگویم،نگرانم
نگرانم،نگرانم، نگران
نگران سفر خاطر تو
نگران شب تنهایی تو
نگران دل غمگین تو ام.

***

شبحی در گذر جاری رود
لب خشکیده به آبی می زد
تن دلخسته به امواج غرور
نگران بود و دعایی بر لب
دست هایی به نیایش و نماز
و به آهستگی رود روان
نگران دل غمگین تو بود ! ...

تنها نگاه بود و تبسم میان ما
تنها نگاه بود و تبسم
اما نه
گاهی که از تب هیجان ها
بی تاب می شدیم
گاهی که قلبهامان
می کوفت سهمگین
گاهی که سینه هامان
چون کوره میگداخت
دست تو بود و دست من این دوستان پاک
کز شوق سر به دامن هم میگذاشتند
وز این پل بزرگ
پیوند دست ها
دلهای ما به خلوت هم راه داشتند
یک بار نیز
یادت اگر باشد
وقتی تو راهی سفری بودی
یک لحظه وای تنها یک لحظه
سر روی شانه های هم آوردیم
با هم گریستیم
تنها نگاه بود و تبسم میان ما
ما پاک زیستیم
ای سرکشیده از صدف سالهای پیش
ای بازگشته از سفر خاطرات دور
آن روزهای خوب

تو آفتاب بودی

بخشنده پاک گرم
من مرغ صبح بودم
مست و ترانه گو
اما در آن غروب که از هم جدا شدیم
شب را شناختیم
در جلگه غریب و غم آلود سرنوشت
زیر سم سمند گریزان ماه و سال
چون باد تاختیم
در شعله شفق ها
غمگین گداختیم
جز یاد آن نگاه تبسم
مانند موج ریخت بهم هرچه ساختیم
ما پاک سوختیم
ما پاک باختیم ...
ای سرکشیده از صدف سالهای پیش
ای بازگشته ای خطا رفته
با من بگو حکایت خود تا بگویمت
اکنون من و توایم و همان خنده و نگاه
آن شرم جاودانه
آن دست های گرم
آن قلبهای پاک
وآن رازهای مهر که بین من و تو بود
ماگرچه در کنار هم اینک نشسته ایم
بار دیگر به چهره هم چشم بسته ایم
دوریم هر دو دور
با آتش نهفته به دلهای بیگناه
تا جاودان صبور
ای آتش شکفته اگر او دوباره رفت
در سینه کدام محبت بجویمت
ای جان غم گرفته بگو دور از آن نگاه
در چشمه کدام تبسم بشویمت ! ...

فریدون مشیری

می خواهم عمرم را
با دست های مهربان تو اندازه بگیرم
برگرد !
باور کن
تقصیر از من نبود
من فقط می خواستم
یک دل سیر برای تنهایی هایت گریه کنم
نمی دانستم گریه را دوست نداری
حالا هم هر وقت بیایی
عزیز لحظه های تنهایی منی
اگر بیایی
من دلتنگی هایم را بهانه می کنم
تو هم دوری کسانی که دور نیستند
در راهند
رفته اند برای تاریکی هایت
یه آسمان خورشید بیاورند

یادت باشد
من اینجا
کنار همین رویاهای زود گذر
به انتظار آمدن تو
خط های سفید جاده را می شمارم ...

هیچ کس اشکی برای ما نریخت 
هر که با ما بود از ما می گریخت
چند روزی هست حالم دیدنیست
حال من از این و آن پرسیدنیست
گاه بر روی زمین زل می زنم 
گاه بر حافظ تفائل می زنم
حافظ دیوانه فالم را گرفت 
یک غزل آمد که حالم را گرفت

ما زیاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم ...

خانمانـسوز بود آتـش آهـی گاهـی 
ناله‌ای میشکند پشت سپاهی گاهی 

گر مقـدّر بشود سـلک سـلاطین پویـد 
سالک بی خـبر خفـته براهــی گاهی 

قصه یوسف و آن قوم چه خوش پنـدی بود 
به عزیزی رسد افتـاده به چاهی گاهی 

هستی‌ام سوختی از یک نظر ای اختر عشق 
آتـش افروز شود برق نگـاهی گاهی 

روشنی بخش از آنم که بسوزم چون شمع 
رو سپیدی بود از بخت سیاهی گاهی 

عجبی نیـست اگر مونس یار است رقـیب 
بنشیند بر ِ گل، هرزه گیـاهی گاهی 

چشـم گریـان مرا دیدی و لبخـند زدی 
دل برقصد به بر از شوق گنـاهی گاهی 

اشک در چشـم، فریبـنده‌ترت میـبینـم 
در دل موج ببـین صورت ماهی گاهی 

زرد رویـی نبـود عیـب، مرانم از کوی 
جلـوه بر قریه دهد، خرمن کاهی گاهی 

دارم امیّـد که با گریه دلـت نرم کنـم 
بهرطوفانزده، سنگی است پناهی گاهی 

در آسمان غزل عاشقانه بال زدم
به شوق دیدنت پرسه در خیال زدم

در انزوای خودم با تو عالمی دارم
به لطف قول و غزل قید قیل و قال زدم

کتاب حافظم از دست من کلافه شدست
چقدر آمدنت را چقدر فال زدم

غرور کاذب مهتاب ناگزیر شکست
همان شبی که برایش تورا مثال زدم

غزال من غزلم، محو خط و خال تو شد
چه شاعرانه بدون خطا به خال زدم

به قدر یک مژه بر هم زدن تورا دیدم
تمام حرف دلم را در این مجال زدم

آرام باش عزیز من، آرام باش
حکایت دریاست زندگی
گاهی درخشش آفتاب، 

                        برق و بوی نمک، 

                                       ترشح شادمانی
گاهی هم فرو می‌رویم، 

                        چشم‌های مان را می‌بندیم، 

                                                         همه جا تاریکی است،

آرام باش عزیز من
آرام باش
دوباره سر از آب بیرون می آوریم
و تلالو آفتاب را می بینیم
زیر بوته ای از برف
که این دفعه
درست از جایی که تو دوست داری، طالع می شود ...

موجیم و وصل ما، از خود بریدن است

ساحل بهانه‌ای است، رفتن رسیدن است

تا شعله در سریم، پروانه اخگریم
شمعیم و اشک ما، در خود چکیدن است

ما مرغ بی پریم، از فوج دیگریم
پرواز بال ما، در خون تپیدن است

پر می کشیم و بال، بر پرده‌ی خیال
اعجاز ذوق‌ها، در پر کشیدن است

یا هیچ نیستیم، جز سایه ای ز خویش
آیین آینه، خود را ندیدن است

گفتی مرا بخوان، خواندیم و خامشى
پاسخ همین تو را، تنها شنیدن است

بی درد و بی غم است، چیدن رسیده را
خامیم و درد ما، از کال چیدن است

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد
و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس
سند عشق به امضا شدنش می ارزد

گرچه من تجربه‌ای از نرسیدن‌هایم
کوشش رود به دریا شدنش می ارزد

کیستم ؟ … باز همان آتش سردی که هنوز
حتم دارد که به احیا شدنش می ارزد

با دو دست تو فرو ریختنِ دم به دمم
به همان لحظه‌ی بر پا شدنش می ارزد

دل من در سبدی ـ عشق ـ به نیل تو سپرد
نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد

سال‌ها گرچه که در پیله بماند غزلم
صبر این کرم به زیبا شدنش می ارزد