دل داده ام بر باد، بر هر چه باداباد
مجنون تر از لیلی، شیرین تر از فرهاد
ای عشق از آتش، اصل و نسب داری
از تیره ی دودی، از دودمـان بـاد
از آب طوفان شد، خاک از تو خاکستر
از بوی تو آتش، در جـان بـاد افتاد
هر قصر بی شیرین، چون بیستون ویران
هر کوه بی فرهاد، کاهی به دست باد
هفتاد پشت ما از نسل غم بودند
ارث پـدر ما را، انـدوه مـادرزاد
از خاک ما در بـاد، بوی تو می آید
تنها تو می مانی، ما می رویم از یاد 

باز یه بهانه ی اساسی پیدا کردم که ارزش اشک ریختنو داشته باشه
آره ... واقعا به اشکش می ارزید
وقتی تمام بهانه هامو کنار هم گذاشتم ، دیدم ابرای دلم ، دوباره دستاشونو به هم گره کردن
یه جوری رفتن تو هم که دیگه نمیشد تیکه هاشو از هم تشخیص داد
فقط یه ناخنک کوچولو برای درست کردن یه سیلاب کافی بود
همیشه وقتی بارون با قطره های درشتش می باره،
آدم فکر میکنه این بارون اگه همینطوری بیاد ،
همه جارو آب میبره ، اما بارونای اینطوری معمولا زودی بند میان
با خودم گفتم وای ایندفه دیگه کارم تمومه . اگه همینطوری بباره که تمامه دلمو آب میبره
ولی مثله همون بارونه زودی تموم شد
اما ابراش تمومی نداره
بازم منتظره یه بهانه و یه تلنگر کوچیکن
دفعه ی اولش که نیست ،کاره همیشگی شه
همیشه نم نمه بارونی ازش می باره .تقریبا هر شب...!