با مداد رنگی هایم

یاد خوب آمدنت را نقاشی کرده ام

و جاده سفید رفتنت را

                    خط خطی . . .

کسی نیست که زندگی را

               برایم دیکته کند

                      غلطهایم را بگیرد

و روزهای اشتباهم را خط بکشد

                          ومجبورم کند

            از روی تجربه های غلط

                ده بار بنویسم

جغرافیای بودن تو مرز دریا را گرفته

آنجا که تویی

             ماهی ها نمی توانند بیایند

تا چه رسد به من . . .

تاریخ نشان می دهد

قبل از اینکه به یادت بیاورم نبودی

هرگاه می خواستم بنویسم

                   نوک مدادم می شکست

                              و حالا گاه و بیگاه

با کوچکترین یادی از تو

                       قلبم می شکند.

بیا لحظه هایم را قسم بده

                       تا بدانی

در نبودنت چه کشیده ام . . .

...
من در آن وحشت پائیزی چشمان تو پر پر شده ام.
من از آن روز که دیوانه چشمان شرر بار تو ام
مثل شمعی که به آشوب دلی می سوزد،
همچو پروانه خود سوز به زنجیر شکر خند تو ام.
نه که در مستی خاموش غزل های تو ام؟
نه که در خنده شیرین تو جان باخته ام؟
نه که در ساحل آرام تو مانوس تو ام؟
نه که در آینه میخندم و در عافیت ام؟
من ازین خستگی سایه موهوم پریشان حالم.
نه کرانی پیداست!
نه نسیمی به گذرگاه تنم می پیچد!
دل من بسته ، تنم خسته ،به آشفتگی تنهایی است.

نه کلامی بر لب!
نه پیامی در جان
نه نشانی بر جا
نه امیدی در دل!
من ندانسته به شوق سخن عشق تو دلباخته ام
قصه رنج شقایق هایم
یادگار سفر چلچله ها
راز صدها دل هجران زده ام
و در این ساحل تنها و خموش
سایه ای در گذر پلک دو چشمان تو ام.
من هنوزام که هنوز است تو را میخوانم
من تو را می جویم
من تو را میخواهم
من به لبهای ترک خورده و خشکیده تو را میخوانم
من هنوزام که هنوز است به آواز دلم میگویم،نگرانم
نگرانم،نگرانم، نگران
نگران سفر خاطر تو
نگران شب تنهایی تو
نگران دل غمگین تو ام.

***

شبحی در گذر جاری رود
لب خشکیده به آبی می زد
تن دلخسته به امواج غرور
نگران بود و دعایی بر لب
دست هایی به نیایش و نماز
و به آهستگی رود روان
نگران دل غمگین تو بود ! ...